:: fimmtudagur, maí 08, 2003 ::

Úr því við erum farnir að ræða um pirrandi pólitík nú í kosningabaráttunni, þá get ég ekki orða bundist mikið lengur yfir málflutningi Samfylkingarinnar í ákveðnu máli, þ.e. kvótamálinu.
Samfylkingarmenn fara mikinn og hrópa um ranglætið sem fólgið er í “vonda kvótakerfinu” sem “vondu Framsóknarmennirnir” komu á. Til að átta sig betur á raunveruleikanum er fróðlegt að velta fyrir sér sögu kvótakerfisins frá upphafi þess árið 1983. Það ár settist Halldór Ásgrímsson í stól sjávarútvegsráðherra, einfaldlega vegna þess að hann var eini maðurinn sem treysti sér í það mikla verk að taka þar til eftir langa setu kratans Kjartans Jóhannssonar. Það var þá ljóst, að nauðsynlegt var að takmarka fiskveiðarnar ef ekki átti að leggja miðin í algera auðn, eins og til dæmis hefur orðið raunin við Nýfundnaland. Halldór Ásgrímsson kom þá á kvótakerfinu, kvótanum var úthlutað til þeirra sem voru starfandi í greininni, byggt á veiðireynslu næstu þriggja ára á undan. Það kerfi gerði ráð fyrir því að sá sem fékk kvótann varð að veiða fiskinn, undantekningalaust.

Það var síðan í stjórnartíð Alþýðuflokks og Sjálfstæðisflokks, sem frjálst framsal aflaheimilda var innleitt. Það er þetta frjálsa framsal aflaheimilda sem hefur gert mönnum kleift að braska með óveiddan fiskinn í sjónum og hefur skapað það óréttlæti sem Samfylkingin nú kveinar undan. Það er því alveg ljóst, að þegar kratar gagnrýna kvótakerfið, þá eru þeir að gagnrýna það kerfi sem þeir komu sjálfir á undir merkjum Alþýðuflokksins. Nú fela þeir sig hins vegar undir merkjum Samfylkingarinnar og þykjast ekki eiga neina fortíð.

Samfylkingin talar nú um fyrningarleið, sem felst í því að taka kvótann smátt og smátt af núverandi handhöfum og selja á opnum markaði. Það þarf ekki að hugsa sig lengi um til að sjá að þeir sem þegar hafa veðsett eignir sínar og eytt stórfé til kvótakaupa hafa ekki efni á að kaupa sama kvótann aftur á opnum markaði. Ranglæti kvótakerfisins mun því ekki hverfa, heldur einungis bitna á öðrum á annan og verri hátt en það gerir í dag. Það má því segja um Samfylkinguna að vont sé hennar ranglæti en verra hennar réttlæti.

Og hana nú!

:: Valgarduz fimmtudagur, maí 08, 2003 [+] ::
...
|