:: mánudagur, janúar 17, 2005 ::

Ég get nú ekki "borða undist" heldur yfir því sem lítur út fyrir að vera algerlega takmarkalaus heimska og fáfræði sumra í hópi Ríkra sem taka sig til öðru hvoru og fara að tjá sig um skólamál. Póstur GMars og komment Hauxons hér að neðan eru hvorugum þessara annars stórgáfuðu einstaklinga til sóma og sýna í raun svart á hvítu hvers vegna þeim voru falin störf við fjarskiptakerfi og nauðungarflutninga í byltingaráformum Ríkra HF, en ekki áróðursuppeldi. Þau störf voru falin undirrituðum af þeirri ástæðu einni að undirritaður er best til þess fallinn af öllum Ríkum.

Í fyrsta lagi þurfa menn ekki að láta það koma sér á óvart að 1/5 hluti grunnskólabarna skuli eiga við geðræn vandamál að stríða. Varlega áætlað má alveg gera ráð fyrir að 1/5 hluti þjóðarinnar allrar stríði við einhvers konar geðræn vandamál og því skyldi það sama þá ekki eiga við um grunnskólabörn? Þau endurspegla auðvitað bara þjóðfélagið eins og það er. Sömu fjölbreytnina og við sjáum með þjóðinni allri getum við séð hjá grunnskólabörnum. Ég vil hins vegar benda á að hugtakið "geðræn vandamál" er ansi víðtækt og getur átt við allt frá hræðilegum sjúkdómum niður í minni háttar raskanir. Langflestir sem eiga við geðræn vandamál að stríða læra að lifa með sínum vandamálum og verða þrátt fyrir þau hamingjusamir og nýtir þjóðfélagsþegnar.

Steininn tekur þó úr þegar Gmar fer að tala um 80 mínútna kennslustundir og lætur frá sér fara þetta gullvæga komment: "Það þýðir að börnin þurfa að sitja kyrr og halda athygli í 80 mínútur!"
Ég verð greinilega að útskýra aðeins fyrir félögum mínum út á hvað grunnskólanám gengur. Kýs ég að gera það hér í nokkrum liðum:

1. Grunnskólabörn eru ekki í háskóla. Fyrirlestraformið er ekki algengasta kennsluaðferðin í grunnskólum. Börnin þurfa því ekki að "sitja kyrr og halda athygli" heilu kennslustundirnar, heldur er kennslustundin skipulögð sem vinnulota þar sem ört er skipt á milli viðfangsefna og vinnuaðferða.

2. Ríkir útskrifuðust úr grunnskóla fyrir 16-17 árum. Ég er ansi hræddur um að fæstir Ríkra hafi mikið kynnst skólastarfi í grunnskólum síðan og miði því fljótfærnislegar ályktanir sínar við eldgamla eigin reynslu. Við hin vitum að grunnskólinn hefur þróast og í rauninni gjörbreyst á þessum tíma. Í raun og veru má fullyrða að síðustu 10-15 árin hafi verið mesti framfaratími í íslenskum grunnskólum fyrr og síðar. Þetta felur m.a. í sér að námsefni, kennsluaðferðir og almennir starfshættir í skólum hafa þróast í þá átt að í stað einhæfrar mötunar á námsefninu fá grunnskólabörn nú í auknum mæli tækifæri til að rannsaka, uppgötva, gera tilraunir; í stuttu máli sagt að vinna á mun fjölbreyttari hátt en áður tíðkaðist.

3. Skólum er enn gert að starfa eftir stífum og úreltum viðmiðum Í viðmiðunarstundaskrá sem Menntamálaráðuneytið gefur út fyrir grunnskólana er gert ráð fyrir svo og svo mörgum kennslustundum á viku fyrir hvern árgang og þeim svo skipt niður á námsgreinar. Þessi stundafjöldi er ennþá miðaður við 40 mínútna kennslustundir sem er áratuga gamalt viðmið og kom einmitt upphaflega til vegna þess að 40 mínútur eru hámarks athyglisspönn meðalmanns. Þetta átti fullkomlega við á sínum tíma, enda gekk barnaskólakennslan þá út á það að börnin sátu kyrr, horfðu á kennarann og þurftu að halda athygli alla kennslustundina. Þessi gömlu viðmið eiga ekki við í nútíma skólastarfi. Grunnskólar nútímans skipuleggja lengri vinnulotur, hvort sem það eru 60 mínútur, 80 mínútur eða heill skóladagur, þannig að nemendur eru að vinna á fjölbreyttan hátt að viðfangsefnum sínum. Hins vegar verða skólarnir enn að sníða tímakerfi sín að þessum gömlu, íhaldssömu viðmiðum og með bréfi sínu hér að neðan hefur GMar sýnt að viðhorf hans líkt og þorra almennings eru alveg jafn gamaldags, úrelt og íhaldssöm.

4. Kennarar eru háskólamenntaðir sérfræðingar. Þó virðumst við kennarar vera í þeirri sérkennilegu stöðu að flestir telja sig hafa kunnáttu og forsendur til þess að segja okkur til um það hvernig við eigum að sinna okkar starfi - því fagi sem við höfum sérfræðimenntun til að sinna. Komment GMars um kennslu í grunnskólum eru álíka gáfuleg og ef ég héldi því fram, að flugmenn á Boeing vélum þyrftu bara að kunna tvær aðgerðir: annars vegar að kveikja á sjálfstýringunni og hins vegar að slökkva á henni. Ef við hins vegar veltum málunum aðeins fyrir okkur þá sjáum við í hendi okkar að ég veit sama og ekkert um flugvélar eða starf flugmanna og hef þess vegna litlar forsendur til að koma með svona fullyrðingar um þeirra störf. Nákvæmlega sama gildir um forsendur GMars til að fullyrða nokkuð um störf kennara. Þótt hann hafi sjálfur verið í grunnskóla á sínum tíma þá gefur það honum álíka mikla innsýn í störf kennara og reynsla mín sem flugfarþega gefur mér í störf flugmanna.
Staðreyndin er sú, að kennurum er betur ljóst en nokkruð öðrum hversu langt er hægt að teygja athygli eða þolinmæði nemenda. Við þurfum ekki á því að halda að einhver gauji út í bæ segi okkur að athygli nemenda okkar endist ekki nema í mesta lagi 40 mínútur. HALDIÐ ÞIÐ AÐ KENNARAR VITI ÞETTA EKKI!!! Kennarar eru fagmenn í kennslu, þeir vita nákvæmlega hvað hægt er að bjóða nemendum upp á og þeir vita nákvæmlega til hvers er hægt að ætlast af nemendum. Því mælist ég til þess að þeim fagmönnum sem sinna kennslu grunnskólabarna sé treyst fyrir því verkefni.

Vona ég að þeir sem lásu séu nú einhverju fróðari um þessi mál en taki ekki undir þá fáfræði og sleggjudóma sem birtust í skrifum félaga GMars hér að neðan.

:: Valgarduz mánudagur, janúar 17, 2005 [+] ::
...
|