:: mánudagur, janúar 29, 2007 ::

Síðasta helgi var um margt svo merkileg.

Hæst ber þar nýjan þjóðsöng sem Ríkir útnefndu eftir vandaða og mikla yfirlegu.
Frjálslyndir klofnuðu í herðar niður (sjá síðasta pistil).
Hraustlegur vindur blés um pólitíkina úr óvæntri átt.

Einhver mesti stjórnmálamaður sem þjóðin hefur alið, Jón Baldvin Hannibalsson lét í sér heyra. Hann vandaði "barninu" sínu, Samfylkingunni og formanni flokksins ekki kveðjurnar. Þar voru orð í tíma töluð!

Samfylkingunni hefur gengið alveg afskaplega illa að koma stefnu sinni og skoðunum á framfæri við kjósendur. Það er að minnsta kosti skoðun kjósenda þar sem að fylgi við flokkinn hefur vart mælst minna og ef heldur fram sem horfir, þá munu Vinstri grænir verða stærri en hann.

Það hefur oft komið fram hér á blogginu að ég hef ekki sterkar taugar til Samfylkingarinnar. Ég er líklega eins og hin rúm 80% þjóðarinnar sem ekki treystir þingmönnunum (eins og formaðurinn) og áttar sig ekki á stefnu þeirra. Það er ekki mitt vandamál heldur þeirra og þeirra sjálfra að leysa.

En þegar Jón Baldvin opnar munninn, jafnvel þó að það séu liðin fjölda mörg ár síðan hann var opinberlega í pólitík, þá hlustar fólk. Og þar með talin er ég líka. Það skildi þó aldrei vera að til yrði raunverulega umhverfissinnaður jafnaðarmannaflokkur. Ef svo fer, þá er ekki ólíklegt að hann fengi atkvæði frá mér og þar með nyti hann velþóknunar Ríkra!

:: Gmaríus mánudagur, janúar 29, 2007 [+] ::
...
|